دیوارنگاره جدید شیراز؛ بازخوانی اقتدار تاریخی ایران با الهام از سنگنگاره بیستون

ایده دیوارنگاره جدید نصبشده در شیراز با الهام از سنگنگاره بیستون شکل گرفته است؛ اثری تاریخی که قدمت آن به حدود ۵۲۰ سال پیش از میلاد مسیح بازمیگردد. در این سنگنگاره، داریوش اول، نه تن از یاغیان و شورشیان را به بند کشیده و اقتدار و حاکمیت خود را به نمایش گذاشته است.
دیوارنگاره جدید شیراز، بازخوانی این مفهوم تاریخی در دوران معاصر است و تلاش دارد پیوند میان اقتدار ایران در گذشته و استمرار آن در زمان حاضر را به تصویر بکشد. در طراحی این اثر، به اظهارات روبیو درباره ایران و اشارههای تاریخی مطرحشده در سخنان او نیز توجه شده و زبان هنر برای ارائه روایتی از تاریخ و اقتدار ایران به کار رفته است.
در بخش سمت راست دیوارنگاره، ترامپ، نتانیاهو و روبیو در امتداد طنابی به تصویر کشیده شدهاند که به گردن یاغیان و متجاوزان به خاک ایران انداخته شده است. این ترکیب با ارجاع مستقیم به سنگنگاره بیستون، بر مفهوم ایستادگی ایران در برابر متجاوزان و دفاع از حاکمیت ملی تأکید دارد.
در سوی دیگر اثر، آقای ذوالفقاری، آقای بقایی و چهرهای از جامعه عشایری ایران با تفنگ برنو دیده میشوند. این سه شخصیت در روایت تصویری دیوارنگاره، نماد سه ضلع اقتدار و ایستادگی ایران معرفی شدهاند: میدان، دیپلماسی و مردم.
قرار گرفتن آقای ذوالفقاری، بهعنوان نماینده حوزه نظامی، در کنار آقای بقایی، نماینده حوزه دیپلماسی، و چهره عشایری مسلح به برنو، بیانگر این نگاه است که اقتدار ملی بر پایه همراهی و انسجام این سه ضلع شکل میگیرد. بر اساس این روایت، دولت از ملت جدا نیست و مردم در کنار دولت و میدان، بخشی جداییناپذیر از ایستادگی و دفاع از سرزمین ایران به شمار میروند.
در ادامه این اثر نیز جملهای درج شده که برگرفته از توییت آقای محسن رضایی است. این جمله با اشاره به تاریخ ایران، بر استمرار اقتدار و هویت تاریخی کشور تأکید میکند.
هدف از خلق این دیوارنگاره، صرفاً پاسخگویی به اظهارات مقامات آمریکایی و اسرائیلی عنوان نشده است. در طراحی آن تلاش شده با تکیه بر یک نماد تاریخی ماندگار، ارتباط میان گذشته و امروز ایران نشان داده شود و بر این نکته تأکید شود که اقتدار سرزمینی، حاکمیت ملی و ایستادگی مردم، ریشههایی عمیق در تاریخ این سرزمین دارند.
این اثر در شیراز، با استفاده از عناصر برگرفته از تاریخ ایران و نشانههای مرتبط با میدان، دیپلماسی و جامعه، روایتی معاصر از مفهوم اقتدار ملی ارائه میکند؛ روایتی که سنگنگاره بیستون را نقطه اتصال گذشته تاریخی ایران با برداشت امروز از حاکمیت و انسجام ملی قرار داده است.
